Τα τσιμπήματα της σφήκας και της μέλισσας είναι αρκετά συχνά κατά τους θερινούς μήνες. Το δηλητήριο που απελευθερώνεται κατά το τσίμπημα περιέχει διάφορες ουσίες που προκαλούν κάποιου είδους αντίδραση. Αυτή μπορεί να είναι είτε τοπική με ερυθρότητα και κνησμό (σχεδόν πάντα), είτε συστηματική, με γενικευμένη κνίδωση ή αναφυλαξία (λιγότερο συχνά).
Σε περιπτώσεις που η αντίδραση είναι ήπια, δεν χρειάζεται περεταίρω διερεύνηση, ενώ σε σοβαρές περιπτώσεις που έχει εκδηλωθεί αναφυλαξία, χορηγείται πλάνο επείγουσας αντιμετώπισης και συνταγογραφούνται τα αντίστοιχα φάρμακα . Εν συνεχεία γίνεται διερεύνηση με λήψη αιματολογικών εξετάσεων, οι οποίες καλό είναι να γίνονται το νωρίτερο μετά από ένα μήνα και το αργότερο μετά από έξι μήνες από το τσίμπημα. Όταν περάσει αυτό το διάστημα, τα επίπεδα των αντισωμάτων πέφτουν και τα αποτελέσματα μπορεί να αποβούν ψευδώς χαμηλά.
Σε περιπτώσεις αναφυλακτικής αντίδρασης συνιστάται ανοσοθεραπεία (απευαισθητοποίηση), η οποία διαρκεί συνήθως 5 χρόνια.